ذلِكَ رَبُّ الْعالَمِينَ ( ) وَ جَعَلَ فِيها رَواسِيَ مِنْ فَوْقِها . . . ( ) ثُمَّ اسْتَوى إِلَى السَّماءِ وَ هِيَ دُخانٌ . بگو : آيا شما به آن كس كه زمين را در دو روز آفريد كافر مىشويد و براى او همانندهايى قرار مىدهيد ؟ ! او پروردگار « عالم‌ها » است ! او در زمين كوههاى استوارى قرار داد . . . سپس به آفرينش آسمان پرداخت در حالى كه به صورت دود بود . « 1 » ما هنگامى كه اين آيات را تلاوت كنيم درمىيابيم كه عمل شكل‌گيرى « طبيعت و هستى » نتيجه انبوهى و انباشتگى ابرهاى « سديمى » اوّليه و سپس جدائى آن از هم بوده است . اين چيزى است كه قرآن كريم با روشنى از آن پرده برمىدارد و با اشاره به عملياتى كه پيوستگى و سپس جدائى را در « دود و دخان » آسمانى پديد مىآورد ، راز خلقت را به روى ما مىگشايد ؛ و اين همان است كه دانش جديد به شرح و بسط آن درباره اصل « طبيعت و هستى » مىكوشد .

--> ( 1 ) - فصّلت / 9 - 11 .